Taladro - Lise Yıllarımdan

Bu ağır yüküm sanki lise yıllarımdan…
Ne sabah yorgunuyum, ne gece tembeli yar.
Henüz durmadım hiç, daha yılmadığımdan;
bu ağır yenilgiler lise yıllarımdan…

Ne manidar bir gün bugün…
Haberin yok ki dünden.
Elimde eski bir takvim yaprağı,
senesi “sen”.
Sarı bir gül kalıyor hevesimden;
bir parça hatıra bırak, git nefesinden…

Sen akşam serinliğini anlamazsın;
kanımca gözlerin birçok erkeğe değmiştir.
Benim gözlerim kiralık değil, canım;
boynumu bir tek sana eğmiştim.

Seni tek tek çıkarıp boğan anılarımdan,
düşümden atmam gerek; kurtulup acılarımdan…
O kadar bekledim; bulunsun istedim hep…
Sorma, bir haber gelmedi kaybolan yıllarımdan.

Yakmışım geçmişimi,
ensemde celladımın ipi…
Yine katilin hiç merhameti yok.
Susmuşum hep senelerdir;
gönlüme ne ki derdin?
Sormadın… Aklından neler geçiyor?

Hevesim kursağımda,
kış kahvesi buhranında…
Kırk yıllık bir hatrı varsa, neden sesi yok?
Oturmuşum iskemlede,
bekliyorum öylesine iskelede;
önümden yıllar geçiyor.

Elbette birisi yalan dudaklarını sevmiştir;
ağlamışsan, hayata karşı borcun ödenmiştir.
Unuttun belki… Belki aklından geçmiştir;
son teneffüs, beni tüm sınıfa ezmiştin.

O kötü hatıralar okul bahçesinde…
Unutmak zor; unutmam… Unutursam ah etsinler.
Kulağım duyar, lakin ağzım lâl hepsinden;
yüklü yağmurların birçoğuna sebepsin sen.

Yaşımız ne… 18? 19 mu? Kaç senesiydi?
O gün, bugünkü kıyametin karnesiydi.
Ve ben eksilirken çoğalırdım da,
sen pürüzsüz sevgilerin aknesiydin…

Kamburumu
taşımaktan memnun ve gururluydum.
Yüzüne bakmak öyle sanattı ki bilemezsin…
Ve şimdi dalga, denize düşman olmuş; giremezsin.
Kendime kızdım ama… bilemezdim.